Kriz başladı sıkıntılar yaşandı, bir kısmımız memlekete döndü bir kısmımız hala direniyor.
Moskova’dan ilk ayrılan ekip mevsimlik işçiler oldu. Onları takip eden yazın yaşanan gümrük sorununun üzerine bir de küresel krizle çarpılan küçük çaplı tekstilciler oldu. Sonrasını ufak taşeronlar izledi ve en nihayet büyük firmalardan bazı yöneticiler onları takip etti.
Bir kısım var ki kararsız kalmış durumda. Belki ben bu yazımla geçtiğimiz hafta Türkiye’ye yaptığım ziyaretten edindiğim izlenimlerle onların karar vermesine bir katkıda bulunabilirim.
Tatillerde memlekete dönüp o kısa süre içerisinde yaşadıklarını bir ömür boyu sürecek havası ile düşünenler o kadar yanıldılar ki sormayın...
Bunlardan birkaç tanesi ile konuşma fırsatı buldum. Tesadüfen İstanbul’da gezerken karşılaşıp ‘dünya ne kadar da ufakmış’ diyerek başladığımız sohbetlerde anladım ki kazın ayağı buradan gözüktüğü gibi değil.
Burada belli bir refah seviyesine ulaşan insanlar memleketlerine döndüklerinde buradakinden fazlasıyla daha iyi yaşayabileceklerini düşünüyorlar.
Ama maalesef buraya parayı kazanıp sonra dönerim düşüncesiyle gelip farkında olmadan burada on yıllarını tüketenler, memlekete döndüklerinde farkında olmadan uyum sorunu yaşıyorlar.
Ne gelirken bıraktıkları arkadaşlarını bulabiliyorlar, ne de bulduklarıyla da konuşacak konu.
İş konusuna gelince ise burada şikâyet etmelerine rağmen alıştıkları zorluklarda iş yaparken orada kolay olduğunu düşündükleri ortamda iş yapmaya cesaret edemiyorlar. Maalesef yıllar onları farkında olmadan buradaki hayata alıştırmış.
Geri dönmeye kalksalar bu sefer burada bıraktıklarını bulamayacaklar. Zira burada kalanlar zar da olsa zorda olsa ayakta kalmayı başarmaya başladılar. Onların bıraktıkları boşlukları da başkaları çoktan doldurmuş durumdalar.
Sizin anlayacağınız dönenler pek bir pişman. |
