Uzun bir aradan sonra insanların yüzlerini gülerken görmek ne güzel.
2008 yılında yaşanan global krizle birlikte asılan, deyim yerindeyse “turşu satan” suratlar şimdilerde inşaat piyasasının açılması ve şirketlerin yeniden iş almaya başlamasıyla gülmeye başladı.
Hatta uzun zamandır görmediğimiz yüzleri bile Moskova’da yeniden görmeye başladık.
İnşaat sektörü öyle bir lokomotif ki durdu mu beraberindeki bütün sektörler duruyor. Bunu hep birlikte yaşayarak gördük. Elbette eskisi gibi bu piyasada güçlü olamayacağız belki ama bunca yaşanandan sonra ayakta durabilenlerin bileğini bükmek, önüne geçmek de artık pek kolay olmayacak.
Bu sese kulak verin
Hatırlarsınız bundan birkaç yıl evvel Gazetem’de “Moskova’da Türk Okulu neden yok ?” diye bir röportaj yer almıştı. Röportajın konuğu Nuran Aydın. Artık cılız çıkan sesi ile ‘yoruldum sesimizi duyurmaya çalışmaktan. Herkes sanki kulağını tıkamış’ diyordu o röportajında. Üstelik bu konuda en az ihtiyacı olan kişinin de kendisi olduğunu, çocuklarının eğitim çağını neredeyse doldurduğunu söylüyordu.
Aradan geçen zamandan sonra Nuran Hanım ve gönüllüler geçtiğimiz aylarda Facebook sosyal paylaşım sitesinde bir gurup kurarak kendileri gibi düşünen kişileri bir araya getirerek yeniden bir şeyler yapmaya başladılar. Eğitim gönüllüsü Nuran Hanım’ı kutlamak gerekir. Hiç yorulmadan usanmadan onca olumsuz gelişmeye rağmen, geçtiğimiz günlerde önce Devlet Bakanı Zafer Çağlayan, sonra Başbakan Erdoğan’ın Moskova ziyaretinde karşısına çıkıp ‘Çocuklarımız için bir dakika istiyorum’ diyerek sorunu aktardı ve destek istedi.
Bu çaba ve cesur yaklaşım burada yaşayan hepimiz için örnek olur umuyorum. Haydi, hep birlikte bu çabayı yalnız bırakmamak için, çocuklarımızın geleceği için bu sese kulak verelim. Bunun için Nuran hanıma (aydinnuran@hotmail.com) adresinden ulaşalım, omuz verelim, elimizi taşın altına koyalım. Bıkmadan, usanmadan ve yüreklice. |
